Τα γερμανικά παραλίγο να γίνουν η επίσημη γλώσσα των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά έχασαν για μία ψήφο. Είναι μια ιστορία που ακούγεται συχνά, μόνο που δεν είναι αληθινή. Η πραγματικότητα είναι πιο ενδιαφέρουσα: για πολλές γενιές, εκατομμύρια άνθρωποι στην Αμερική ζούσαν, διάβαζαν και σπούδαζαν στα γερμανικά. Κι όμως, μέσα σε περίπου δύο χρόνια, ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος έπληξε βαθιά αυτή τη γλωσσική κοινότητα.
Τι αφορούσε πραγματικά η περίφημη ψηφοφορία
Το 1794, γερμανόφωνοι κάτοικοι της Βιρτζίνιας ζήτησαν από το Κογκρέσο να τυπώνονται ορισμένοι ομοσπονδιακοί νόμοι και στα γερμανικά. Σκοπός ήταν να τους καταλαβαίνουν όσοι δεν διάβαζαν αγγλικά. Τον Ιανουάριο του 1795, μια πρόταση αναβολής της συζήτησης απορρίφθηκε με 42 ψήφους έναντι 41. Δεν επρόκειτο για επιλογή επίσημης γλώσσας, αλλά για τη συνέχεια μιας συζήτησης σχετικά με μεταφράσεις. Το σχέδιο τελικά εγκαταλείφθηκε. Αργότερα, η ιστορία συνδέθηκε με τον γερμανικής καταγωγής πρόεδρο της Βουλής, Frederick Muhlenberg, και μετατράπηκε στον γνωστό μύθο.
Μια γλώσσα με βαθιές ρίζες
Η γερμανόφωνη παρουσία είχε ήδη μεγάλη ιστορία. Το 1683, ο Francis Daniel Pastorius ίδρυσε έναν γερμανικό οικισμό κοντά στη Φιλαδέλφεια. Τον επόμενο αιώνα έφτασαν περισσότεροι από 110.000 γερμανόφωνοι, σχεδόν οι μισοί από τους οποίους εγκαταστάθηκαν στην Πενσιλβάνια. Η παρουσία τους ήταν τόσο έντονη ώστε ο Benjamin Franklin εξέφραζε φόβους για τη γλωσσική επιρροή τους. Το 1790, οι Γερμανοί αποτελούσαν το 38% των λευκών κατοίκων της πολιτείας. Μάλιστα, τον Ιούλιο του 1776, εφημερίδα της Φιλαδέλφειας δημοσίευσε τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας στα γερμανικά.
Η μεγάλη μεταναστευτική έκρηξη
Μετά από μια περίοδο περιορισμένης μετανάστευσης, οι αφίξεις αυξήθηκαν ξανά από τη δεκαετία του 1830. Οι οικονομικές δυσκολίες και οι αποτυχημένες επαναστάσεις του 1848 έστειλαν πολλούς Γερμανούς στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Μόνο το 1854 έφτασαν περισσότεροι από 215.000, περίπου οι μισοί μετανάστες εκείνης της χρονιάς. Πολλοί εγκαταστάθηκαν στο Οχάιο, στο Ιλινόι, στο Μιζούρι και στο Ουισκόνσιν. Πόλεις όπως το Σικάγο και το Μιλγουόκι απέκτησαν μεγάλες γερμανικές γειτονιές, με εκκλησίες, σχολεία και χώρους διασκέδασης στη μητρική τους γλώσσα.
Όταν μπορούσες να ζεις σχεδόν μόνο στα γερμανικά
Τη δεκαετία του 1880 κυκλοφορούσαν περίπου 800 γερμανόγλωσσες εφημερίδες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σε ορισμένες περιοχές, τα δημόσια σχολεία προσέφεραν μαθήματα στα γερμανικά και στα αγγλικά. Η κοινότητα είχε και πολιτική δύναμη: όταν το Ουισκόνσιν επέβαλε το 1889 τη διδασκαλία βασικών μαθημάτων στα αγγλικά, οι αντιδράσεις συνέβαλαν στην εκλογική ήττα του κυβερνήτη και στην κατάργηση του νόμου το 1891. Παράλληλα, όμως, τα εγγόνια των πρώτων μεταναστών μεγάλωναν συνήθως μιλώντας αγγλικά. Η γλωσσική αλλαγή είχε ήδη αρχίσει, αλλά εξελισσόταν σταδιακά.
Ο πόλεμος άλλαξε τα πάντα
Με την είσοδο των Ηνωμένων Πολιτειών στον πόλεμο εναντίον της Γερμανίας, τον Απρίλιο του 1917, η γερμανική γλώσσα άρχισε να αντιμετωπίζεται ως ένδειξη έλλειψης αφοσίωσης στη χώρα. Οι ξενόγλωσσες εφημερίδες υποχρεώθηκαν να παραδίδουν αγγλικές μεταφράσεις δημοσιευμάτων για τον πόλεμο και την πολιτική. Οι γερμανόγλωσσες εκδόσεις μειώθηκαν από 522 το 1917 σε 278 το 1920. Τουλάχιστον 14 πολιτείες απαγόρευσαν προσωρινά τη διδασκαλία γερμανικών. Στην Αϊόβα, το 1918, οι περιορισμοί έφτασαν ακόμη και στις δημόσιες συζητήσεις και στις τηλεφωνικές συνομιλίες.
Από τις μετονομασίες στη βία
Πόλεις και επιχειρήσεις άλλαξαν ονόματα, ενώ γερμανόγλωσσα βιβλία απομακρύνθηκαν από βιβλιοθήκες. Η εχθρότητα, όμως, δεν έμεινε στα σύμβολα. Τον Απρίλιο του 1918, στο Κόλινσβιλ του Ιλινόι, όχλος απαγχόνισε τον γερμανικής καταγωγής Robert Prager. Οι έντεκα άνδρες που δικάστηκαν για τη δολοφονία αθωώθηκαν. Μέσα σε αυτό το κλίμα, πολλές οικογένειες σταμάτησαν να μιλούν γερμανικά δημόσια και φρόντισαν τα παιδιά τους να μεγαλώσουν στα αγγλικά. Η εγκατάλειψη της γλώσσας έγινε και τρόπος προστασίας.
Η δικαίωση που ήρθε αργά
Το 1923, το Ανώτατο Δικαστήριο δικαίωσε τον εκπαιδευτικό Robert Meyer, ο οποίος είχε τιμωρηθεί επειδή δίδασκε γερμανικά σε δεκάχρονο μαθητή στη Νεμπράσκα. Ωστόσο, πολλά σχολικά προγράμματα και έντυπα είχαν ήδη χαθεί ή συρρικνωθεί. Σήμερα, περίπου 41 εκατομμύρια Αμερικανοί δηλώνουν γερμανική καταγωγή, αλλά λιγότεροι από ένα εκατομμύριο μιλούν γερμανικά στο σπίτι. Μια αξιοσημείωτη εξαίρεση είναι οι Άμις και οι Μεννονίτες της Παλαιάς Τάξης, που διατηρούν μια γερμανική διάλεκτο της Πενσιλβάνιας. Η ιστορία, λοιπόν, δεν κρίθηκε από μία ψήφο, αλλά από τη μετανάστευση, την αφομοίωση και την πίεση του πολέμου.
Εσείς το γνωρίζατε; Αν βρήκατε ενδιαφέρουσα αυτή την ιστορία, μπορείτε να μοιραστείτε το άρθρο και να περιηγηθείτε στον ιστότοπο για περισσότερα σχετικά θέματα.