Το Αποτύπωμα του Κακού: Οι Κατά Συρροή Δολοφόνοι στη Σύγχρονη Ελλάδα

Η έννοια του κατά συρροή δολοφόνου (serial killer) είναι στενά συνδεδεμένη στο μυαλό του κοινού με την αμερικανική κουλτούρα, τον κινηματογράφο και τη διεθνή εγκληματολογία. Φαινόμενα όπως ο Ted Bundy ή ο Jeffrey Dahmer ανλύονται επί δεκαετίες από ψυχολόγους και διωκτικές αρχές. Ωστόσο, η σύγχρονη ελληνική ιστορία δεν έμεινε ανεπηρέαστη από τέτοια σκοτεινά κεφάλαια. Αν και η συχνότητα αυτών των εγκλημάτων στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά χαμηλή σε σύγκριση με άλλες χώρες, υπήρξαν περιπτώσεις που συγκλόνισαν την κοινή γνώμη, προκάλεσαν τρόμο και δοκίμασαν τα αντανακλαστικά των αρχών.

Η μελέτη των Ελλήνων serial killers αναδεικνύει κοινά ψυχοπαθολογικά στοιχεία, όπως η έλλειψη ενσυναίσθησης, η ανάγκη για έλεγχο και η επιλογή ευάλωτων στόχων. Δύο περιπτώσεις ξεχωρίζουν στα ελλαδικά χρονικά για τη μεθοδολογία και τον αριθμό των θυμάτων τους: ο Δημήτρης Βακρινός και ο Αντώνης Δαγκλής. Παράλληλα, η υπόθεση του Νίκου Μεταξά στην Κύπρο αποτελεί το πιο πολύνεκρο παράδειγμα στον ευρύτερο ελληνισμό.

Ο Δημήτρης Βακρινός θεωρείται εγκληματολογικά ο μεγαλύτερος κατά συρροή δολοφόνος στη σύγχρονη Ελλάδα βάσει του αριθμού των επιβεβαιωμένων θυμάτων. Γεννημένος το 1962 στην Αρκαδία, εργαζόταν ως οδηγός ταξί στην Αθήνα. Πίσω από την εικόνα ενός φαινομενικά ήσυχου βιοπαλαιστή κρυβόταν μια προσωπικότητα με έντονα στοιχεία καταδίωξης, εκδικητικότητας και πλήρους απαξίωσης της ανθρώπινης ζωής.

Η εγκληματική δράση του Βακρινού εκτείνεται σε μια περίοδο σχεδόν δέκα ετών, κατά την οποία δολοφόνησε 5 ανθρώπους και αποπειράθηκε να σκοτώσει τουλάχιστον άλλους 7. Το προφίλ των θυμάτων του δεν βασιζόταν σε κάποιο τυχαίο σεξουαλικό φετίχ, αλλά σε ένα βαθιά ριζωμένο αίσθημα εκδίκησης για ασήμαντες, καθημερινές αφορμές.

• Το πρώτο αίμα (1987): Σε ηλικία 25 ετών, ο Βακρινός διέπραξε την πρώτη του δολοφονία. Θύμα ήταν ο Παναγιώτης Γαγλίας, ο οποίος ήταν συγκάτοικός του. Ο Βακρινός τον σκότωσε με σιδηρολοστό, ισχυριζόμενος αργότερα ότι το θύμα τού είχε κλέψει ένα χρηματικό ποσό.
• Η κλιμάκωση της βίας: Τα επόμενα χρόνια, η μεθοδολογία του έγινε πιο οργανωμένη και βίαιη. Χρησιμοποιούσε το ταξί του ως μέσο προσέγγισης και παγίδευσης. Σκότωσε έναν συνάδελφό του οδηγό ταξί, τον Θεόδωρο Ανδρεάδη, με σκοπό τη ληστεία. Στη συνέχεια, δολοφόνησε δύο γυναίκες, τις αδελφές Κούλη, πυρπολώντας το σπίτι τους λόγω μιας οικονομικής διαφωνίας για ένα οικόπεδο. Το τελευταίο του θύμα ήταν ο Κώστας Μονέδας, τον οποίο πυροβόλησε στο κεφάλι.

Ο Βακρινός απέκτησε το προσωνύμιο «ο δολοφόνος με το κράνος». Στις επιθέσεις του φορούσε συχνά κράνος μοτοσυκλετιστή για να κρύβει τα χαρακτηριστικά του, ακόμη και όταν πυροβολούσε τα θύματά του σε δημόσιους χώρους.

Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1997. Μετά από μεθοδικές έρευνες της Ασφάλειας Αττικής, οι αρχές τον συνέλαβαν. Κατά την ανάκριση, ο Βακρινός επέδειξε μια παγερή και κυνική στάση, ομολογώντας τις πράξεις του χωρίς ίχνος μεταμέλειας. Σοκαριστική ήταν η αποκάλυψη ότι είχε συντάξει μια «μαύρη λίστα» με μελλοντικά θύματα, άτομα που θεωρούσε ότι τον είχαν αδικήσει στο παρελθόν.

Η δικαιοσύνη δεν πρόλαβε να αποφανθεί για τις πράξεις του. Στις 12 Μαΐου 1997, λίγες εβδομάδες μετά τη σύλληψή του, ο Δημήτρης Βακρινός βρέθηκε απαγχονισμένος στα λουτρά των φυλακών Κορυδαλλού. Χρησιμοποίησε τα κορδόνια των παπουτσιών του, βάζοντας τέλος στη ζωή του και κλείνοντας απότομα τον φάκελο της δίκης.

Αν ο Βακρινός κατέχει το θλιβερό ρεκόρ των θυμάτων, ο Αντώνης Δαγκλής είναι ο μοναδικός Έλληνας κατά συρροή δολοφόνος που έχει καταγραφεί στα διεθνή εγκληματολογικά εγχειρίδια με το προσωνύμιο “The Athens Ripper” («Ο Αντεροβγάλτης των Αθηνών»). Η δράση του χαρακτηρίστηκε από ακραίο σαδισμό, μισογυνισμό και μια φρικιαστική τελετουργία.

Γεννημένος το 1974, ο Δαγκλής εργαζόταν ως οδηγός φορτηγού. Αντίθετα με τον Βακρινό, ο Δαγκλής είχε ένα πολύ συγκεκριμένο προφίλ θυμάτων: στόχευε αποκλειστικά ιερόδουλες που εργάζονταν στους δρόμους της Αθήνας. Η επιλογή αυτή πήγαζε από βαθιά ψυχολογικά τραύματα της παιδικής του ηλικίας και ένα παθολογικό μίσος για τις γυναίκες της συγκεκριμένης ομάδας.

Κατά τη διάρκεια του 1995, ο Δαγκλής δολοφόνησε 3 γυναίκες και αποπειράθηκε να σκοτώσει ακόμη 6. Η μεθοδολογία του ήταν πανομοιότυπη. Παρελάμβανε τις γυναίκες με το όχημά του, τις οδηγούσε σε ερημικές τοποθεσίες, τις στραγγάλιζε και στη συνέχεια τεμάχιζε τα σώματά τους χρησιμοποιώντας ένα πριόνι. Τα μέλη των θυμάτων τα απέρριπτε σε διαφορετικά σημεία, όπως στην Εθνική Οδό κοντά στα διόδια της Τραγάνας, προκαλώντας τρόμο στην κοινή γνώμη.

Η δράση του τερματίστηκε στα τέλη του 1995, όταν μια γυναίκα κατάφερε να αποδράσει από τα χέρια του και έδωσε στην αστυνομία τα στοιχεία του φορτηγού του. Τον Ιανουάριο του 1997, το δικαστήριο τον καταδίκασε σε 13 φορές ισόβια κάθειρξη. Η συμπεριφορά του κατά τη διάρκεια της δίκης ήταν προκλητική, χωρίς να δείχνει καμία μεταμέλεια για τον πόνο που προκάλεσε. Όπως και ο Βακρινός, ο Δαγκλής δεν εξέτισε την ποινή του μέχρι το τέλος, καθώς αυτοκτόνησε στο κελί του το 2002.

Αν και γεωγραφικά η δράση του δεν εκτυλίχθηκε στην ελληνική επικράτεια, η υπόθεση του Νίκου Μεταξά (γνωστού με το διαδικτυακό ψευδώνυμο «Ορέστης») συγκλόνισε ολόκληρο τον ελληνισμό. Ο Μεταξάς, 35 ετών τότε και αξιωματικός του Κυπριακού Στρατού, υπήρξε ο πρώτος καταγεγραμμένος κατά συρροή δολοφόνος στα χρονικά της Κύπρου.

Μεταξύ των ετών 2016 και 2018, ο Μεταξάς δολοφόνησε 5 ξένες γυναίκες και 2 ανήλικα παιδιά (τις κόρες δύο εκ των θυμάτων), φτάνοντας συνολικά τα 7 θύματα. Το προφίλ του βασιζόταν στην εκμετάλλευση της ευάλωτης θέσης των θυμάτων του. Επρόκειτο για γυναίκες από Φιλιππίνες, Ρουμανία και Νεπάλ, οι οποίες εργάζονταν στην Κύπρο ως οικιακές βοηθοί.

Ο Μεταξάς τις προσέγγιζε μέσω διαδικτυακών εφαρμογών γνωριμιών, εκμεταλλευόμενος την κοινωνική τους απομόνωση. Αφού κέρδιζε την εμπιστοσύνη τους, τις οδηγούσε σε απόμερα σημεία, τις στραγγάλιζε και στη συνέχεια εξαφάνιζε τα πτώματά τους.

Η υπόθεση αποκαλύφθηκε τυχαία τον Απρίλιο του 2019, όταν τουρίστες εντόπισαν ένα πτώμα σε ένα παλιό μεταλλείο στο Μιτσερό. Η έρευνα οδήγησε άμεσα στον Μεταξά, ο οποίος τελικά ομολόγησε το σύνολο των εγκλημάτων του.

Οι εικόνες από τις έρευνες στην «Κόκκινη Λίμνη» του Μιτσερού, όπου ο δολοφόνος είχε πετάξει τα θύματά του μέσα σε ταξιδιωτικές βαλίτσες, έκαναν τον γύρο του κόσμου. Ο Νίκος Μεταξάς καταδικάστηκε σε 7 φορές ισόβια κάθειρξη, ποινή που αποτελεί τη μεγαλύτερη που έχει επιβληθεί ποτέ στα κυπριακά δικαστικά χρονικά.

Η εγκληματολογική σύγκριση αυτών των τριών περιπτώσεων αναδεικνύει τις διαφορετικές κατηγορίες στις οποίες ταξινομούνται οι κατά συρροή δολοφόνοι:

Οι περιπτώσεις των Βακρινού, Δαγκλή και Μεταξά αποτελούν σκοτεινές εξαιρέσεις στο εγχώριο εγκληματικό τοπίο. Παρά τις διαφορές τους στη μεθοδολογία και τα κίνητρα, και οι τρεις περιπτώσεις ανέδειξαν την ανάγκη για συνεχή εκπαίδευση των διωκτικών αρχών στην αναγνώριση των μοτίβων (signature patterns) των δραστών.

Η έγκαιρη διασύνδεση φαινομενικά ασύνδετων εγκλημάτων παραμένει το κλειδί για την αναχαίτιση τέτοιων δραστών, προτού ο αριθμός των θυμάτων τους μεγαλώσει. Τα εγκλήματά τους άφησαν ανεξίτηλο το σημάδι τους στην κοινωνική συνείδηση, υπενθυμίζοντας ότι η ακραία ανθρώπινη παθολογία δεν γνωρίζει σύνορα.

Αν το βρήκατε ενδιαφέρον, μη διστάσετε να το κοινοποιήσετε!