Skip to content
Διάρκεια άρθρου: Λιγότερο απο 1 λεπτό Λεπτά

Τάλως: Ο χάλκινος γίγαντας που προστάτευε την Κρήτη

Ένας γίγαντας από χαλκό, που έκανε τον γύρο της Κρήτης τρεις φορές την ημέρα και πετούσε βράχους στα πλοία που πλησίαζαν: ο Τάλως είναι μια ξεχωριστή μορφή της ελληνικής μυθολογίας. Ήταν ένας ζωντανός φύλακας με σχεδόν άτρωτο σώμα, αλλά και μια κρυφή αδυναμία που μπορούσε να τον καταστρέψει. Οι αρχαίες παραδόσεις δίνουν διαφορετικές εξηγήσεις για την καταγωγή και το τέλος του. Όλες, όμως, συνδέουν την παρουσία του με την προστασία της Κρήτης και την προσπάθεια των Αργοναυτών να φτάσουν στις ακτές της.

Ένα χάλκινο πλάσμα με διαφορετικές καταγωγές Σύμφωνα με μία εκδοχή, ο Τάλως ήταν έργο του Ηφαίστου, του θεού που κατασκεύαζε θαυμαστά δημιουργήματα στο εργαστήριό του. Μια άλλη παράδοση τον παρουσιάζει ως τον τελευταίο επιζώντα του χάλκινου γένους των ανθρώπων. Διαφορετικές είναι και οι αφηγήσεις για το πώς βρέθηκε στην Κρήτη: άλλοτε ο Δίας τον προσφέρει στην Ευρώπη για να φυλάει το νησί και άλλοτε συνδέεται με τον Μίνωα, ως δώρο του Δία ή του Ηφαίστου. Δεν πρόκειται για μία ενιαία ιστορία, αλλά για παραλλαγές που διασώθηκαν σε διαφορετικά αρχαία κείμενα.

Ο ακούραστος φύλακας του νησιού Η αποστολή του ήταν συγκεκριμένη: να εμποδίζει ανεπιθύμητους επισκέπτες και πειρατές να αποβιβάζονται. Για να επιτηρεί τις ακτές, έκανε τρεις φορές την ημέρα τον γύρο της Κρήτης. Όταν εντόπιζε πλοία που πλησίαζαν, εκσφενδόνιζε μεγάλες πέτρες εναντίον τους. Σε άλλη περιγραφή, η επίθεσή του ήταν ακόμη πιο τρομακτική: πύρωνε το χάλκινο σώμα του στη φωτιά και αγκάλιαζε όσους αποβιβάζονταν, σκοτώνοντάς τους με τη θερμότητα. Ο φύλακας μπορούσε έτσι να γίνει θανάσιμος τόσο από μακριά όσο και από κοντά.

Η μικρή αδυναμία ενός πανίσχυρου σώματος Παρά τη δύναμή του, ο Τάλως δεν ήταν εντελώς άτρωτος. Σύμφωνα με μία αφήγηση, διέθετε μία μοναδική φλέβα, που κατέβαινε από τον λαιμό μέχρι τους αστραγάλους του. Στο κάτω άκρο της υπήρχε ένας χάλκινος ήλος, δηλαδή ένα καρφί, που συγκρατούσε το ζωτικό υγρό του. Στην εκδοχή του Απολλωνίου του Ροδίου, το ευάλωτο σημείο ήταν μια φλέβα κοντά στον αστράγαλο, προστατευμένη μόνο από λεπτό δέρμα. Η αντίθεση είναι έντονη: ένα τεράστιο χάλκινο σώμα εξαρτιόταν από ένα ελάχιστο, απροστάτευτο σημείο.

Όταν εμφανίστηκε η Αργώ Η μεγάλη δοκιμασία ήρθε όταν οι Αργοναύτες πλησίασαν την Κρήτη αναζητώντας καταφύγιο. Ο Τάλως άρχισε να αποσπά βράχους από την ακτή και να τους πετά προς το πλοίο τους. Κουρασμένοι και διψασμένοι, οι ταξιδιώτες ετοιμάζονταν να απομακρυνθούν. Τότε παρενέβη η Μήδεια, υποστηρίζοντας ότι μπορούσε να τον αντιμετωπίσει, αρκεί να μην ήταν αθάνατος. Ζήτησε να κρατήσουν την Αργώ έξω από την εμβέλεια των βράχων και ανέλαβε να εξουδετερώσει τον γίγαντα με τις μαγικές της δυνάμεις.

Τα διαφορετικά τέλη του Τάλω Στα «Αργοναυτικά», η Μήδεια επικαλείται τις Κήρες, τις δυνάμεις του θανάτου, και στρέφει τη μαγεία της εναντίον του. Ενώ ο Τάλως σηκώνει πέτρες, γδέρνει τον αστράγαλό του σε αιχμηρό βράχο. Ο ιχώρ, το ζωτικό υγρό του, χύνεται και εκείνος καταρρέει. Άλλη εκδοχή θέλει τη Μήδεια να του υπόσχεται αθανασία και κατόπιν να αφαιρεί το καρφί που έκλεινε τη φλέβα του. Υπάρχει επίσης η παράδοση ότι τον σκότωσε ο Ποίας, χτυπώντας τον με βέλος στον αστράγαλο. Οι λεπτομέρειες αλλάζουν, αλλά το ευάλωτο σημείο παραμένει καθοριστικό.

Η σύνδεση με τον ήλιο και τον Ήφαιστο Ο Τάλως εμφανίζεται και σε μια διαφορετική γενεαλογική παράδοση. Ο ποιητής Κιναίθων τον παρουσιάζει ως γιο του Κρητός και πατέρα του Ηφαίστου, ενώ ο Ήφαιστος γίνεται πατέρας του Ραδάμανθυ. Παράλληλα, το όνομά του συνδέεται με τη σημασία «ήλιος» στην κρητική διάλεκτο, ενώ στις διαλέκτους της ηπειρωτικής Ελλάδας αποδίδεται ως «κομμένος» ή «λαξευμένος». Στην αρχαία τέχνη, πάντως, ο φοβερός φύλακας μπορούσε να απεικονίζεται ως όμορφος νέος με χάλκινο σώμα, όχι απαραίτητα ως τερατώδης μορφή.

Μια σκοτεινή αφήγηση από τη Σαρδηνία Μια ακόμη παράδοση, που διασώζεται στη Σούδα με αναφορά στον Σιμωνίδη, συνδέει τον Τάλω με το σαρδόνιο γέλιο. Όταν οι Σαρδήνιοι αρνήθηκαν να τον παραδώσουν στον Μίνωα, εκείνος μπήκε στη φωτιά και ύστερα τους έσφιξε πάνω στο πυρωμένο στήθος του, σκοτώνοντάς τους με ανοιχτό το στόμα. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα σκληρή εικόνα, που συμπληρώνει τις διαφορετικές όψεις του μυθικού φύλακα.

Γνωρίζατε αυτές τις εκδοχές; Αν η ιστορία του Τάλω σάς φάνηκε ενδιαφέρουσα, μπορείτε να τη μοιραστείτε και να περιηγηθείτε στον ιστότοπο για περισσότερα σχετικά κείμενα για την ελληνική μυθολογία.

‹ ›